Met heel veel leed heb ik ernstig rekening gehouden:
een zondagpantalon waarvan omslagen te breed zijn,
notitiedagboeken die niet passen in de kontzak,
knellende zwarte knopen en een rits die ratsmodeed.
Maar mijn geamputeerde linkerbeen zonder nazorg
achterlaten op een bruin bankje in het doorzonpark
dat is pijnlijk en onnodig grievend tot op het bot.
Wat moeten bonte zwermen kokhalsmeeuwen wel niet denken
als zij in V-formatie lonken naar een avondmaal?
Had dan zeven ribben uit mijn tere lijf gebroken
en een blauwe outdoorbroek met afritsbare pijpen
laten bezorgen op mijn laatste vakantieadres,
dan fietsten wij nu in gekorte broeken naar een naaktstrand
om hersenschimmen twee handen en voeten te geven.
(c) pietersz van calumburgh
